۱۳۹۲ آبان ۳۰, پنجشنبه

موافقت¬نامه¬ی دو-جانبه¬ی امنیتی با امریکا و نگرانی من نسبت به آینده ام

الف. بر اساس گزارش نیویورک تایمز بر سر دو نکته در توافقنامه امنیتی هم-رایی وجود ندارد که کرزی با برگزاری لویه جرگه کذایی اش میخواهد برای یکی رای "تأیید" و برای دیگری رای "رد" بگیرد. نکته ای که قرار است برای آن رای تأیید گرفته شود، مصؤنیت سربازان امریکایی از تعقیب قضایی دولت افغانستان در زمان اجرای وظیفه است و نکته ای که کرزی میخواهد آنرا با لویه جرگه اش رد کند، تلاشی خانه-ها توسط امریکایی-هاست.
مصؤنیت قضایی به این دلیل باید توسط لویه جرگه تأیید شود که در غیر آن، امریکا بعد از 31 دسمبر 2014، تمام سربازانش را از افغانستان بیرون و کمک 4 میلیارد دالری سالانه اش را قطع میکند.
تلاشی و بازرسی خانه-ها توسط سربازان امریکایی به این دلیل رد شود که گزینه-های دیگری برای آن پیدا خواهد شد. گرچند جنرال جوزف دانفورد پیشنهاد کرده که تلاشی توسط سربازان امریکایی فقط " در حالات فوق العاده" صورت گیرد.
هردو طرف در واقع بین خود به این توافق رسیده اند. حالا ما را این همه درد سر میدهند تا به اصطلاح خود شان دهان عف و جف "تندروان" (Hardliners) را ببندند.
میدانم که کار به دل من میشود و سربازان امریکایی مصؤنیت می-گیرند. فقط به خاطر تعطیلی دانشکاه! خوشحالم. یوی یووووووووووو!
...

ب. اشام امروز در گولایی دواخانه بیلبوردی توجهم را جلب کرد که مردم را به تظاهرات علیه توافقنامه امنیتی با ایالات متحده امریکا فراخوانده بود. از بزرگی آن پیدا بود که پول هنگفتی برای آن مصرف میشود ور نه سازمانهای مردمی، آن هم سازمان جوانان، هیچگاهی پول برای نصب بیلبورد در سطح شهر را ندارد. سازمان که در بیلبورد از طرف آن مردم به گردهمایی فراخوانده شده است،"سازمان جوانان میهن" است که یقینا هیچ جوان بیدار و باشعوری در آن تصمیم گیرنده نیست. در پشت صحنه، دشمن قسم خورده-ی مردم و مزدور قسم خورده-ی ولایت فجیع ایران و آی اس آی قرار دارد که کمرش را به نابود کردن آرزوها و رویاهای جوانان این سرزمین بسته است.
دردآورتر از همه اینکه، این مزدوران میخواهند در بخشی از شهر و به نمایندگی از مردمی راهپیمایی کنند که یکی از مهمترین خواستهای شان تداوم همکاری بین المللی، به ویژه ایالات متحده، با کشور شان است.
در چنین هنگامه ای اکنون، نوبت جوانان، نهادهای مدنی، مدافعان حقوق بشر و حقوق زنان و نمایندگان واقعی مردم است که جلو مزدوران دشمن را بگیرند و نگذارند بار دیگر چهره شان مخدوش گردد و هویت و خواست حقیقی مردم شان به بازی گرفته شود. چون مردم شان سزاوار آینده-ی روشن و امیدوار زیستن در صلح و امنیت اند و بخاطر دو ملا و سید مزدور، محکوم به محرومیت و نادیده-گرفته شدن نیستند.
...
ج. اکنون 12 سال بعد از سرنگونی رژیم طالبان، مردم افغانستان به مرحلهء حساسی رسیده‌است؛ مرحلهء انتخاب بین تداوم همکاریهای بین‌المللی و پیش رفتن به سوی آینده‌ای بهتر یا برگشت به عقب و تسلیم تمام دست-آوردها به مزدوران پاکستان و ایران با چشمان کور و شعور تخدیر و تحمیق شده.
آشکار این است که مردم افغانستان با درک اهمیت همکاریهای بین‌المللی و ایالات متحده با کشور شان از امضای توافقنامه-ی امنیتی دو جانبه (BSA) پشتیبانی میکنند و دولت افغانستان نیز، با اتکا به حمایت گسترده-ی مردمی، تمایل به امضای توافقنامه دارد. در این میان، نگرانی اندکی از جانب پاکستان و ایران وجود دارد که با به کار انداختن شبکه‌های جاسوسی و مزدوران شان، تلاش دارند با استفاده از احساسات مذهبی مردم، آنان را در مسیر خلاف منافع افغانستان به حرکت وادارند.
پس بخاطر جلوگیری از سقوط کشور به گذشته تاریک و به کام خون-آشام همسایگان تروریست، هر قشر مسوولیتهای دارد که با ادای آن، عبور از این فصل گذار برای ما آسان میگردد.
مسوولیت سیاستمداران آنست که منافع کشور را بر شیطنت ایران و پاکستان ترجیح دهند و از بازی با آینده مردم دست بردارند. حداقل، یکبار در زندگی شان طوق بندگی همسایگان سیاه-طینت و بدنیت را از گردن بردارند و به آینده-ی کودکانی فکر کنند که هر صبح پا برهنه اما خندان، به مکتب میروند. اگر آنقدر وجدان ندارند به زنش فکر کند که آزادانه به خرید میرود و هنگامی که به خانه برگشت چای تفت میکند و آرام تلویزیون تماشا میکند.
مسوولیت فعالان حقوق زنان و زنان سرشناس کشور آن است که برای حفظ دست-آوردهای یک دهه اخیر و برای دست-یافتن به حقوق برابر، با حرکت‌های جمعی و آگاهی بخش، بر تصمیم-گیریهای کلان تاثیر بگذارند و با برنامه‌های جامع و عملی جایگاه شایسته‌ای برای شان کسب کنند. اقدام جمعی زنان لایبریا برای صلح و نظارت آنان از روند صلح کشورشان و در نتیجه به دست گرفتن مقام رهبری کشور شان، میتواند منبع الهام و الگوی روشن برای مبارزات مدنی زنان کشور باشد.
مسوولیت جوانان کشور آن است که نگذارند رویاها و آرزوهای شان بربادی رود که از طرف پاکستان و ایران وزیدن گرفته‌است و بعد، در آتشی بسوزند که این بادها در خانه شان روشن خواهد کرد. جوانان کشور شایسته-ی زیستن در صلح و امنیت اند و حق دارند فرصت و تحصیل و عشق و حال جوانی از آنان گرفته نشود.
 

هیچ نظری موجود نیست: